Dat Nederland een frikadellennatie is, besef je je vooral in het buitenland. Bij gesprekken met Nederlanders in Addis Abeba draait een gesprek over eten al snel uit op De Frikadel. De ontheemde inwoner van de lage landen snakt ernaar. Het water staat hem of haar op de lippen als de koningin der snacks genoemd wordt, laat staan als het summum - De Frikadel Speciaal – ter sprake komt.
Frikadellen worden door veel leden van de Nederlandse gemeenschap in Ethiopië gekoesterd. Onder Nederlandse bloemenkwekers blijkt er zelfs een kleine ruilhandel in ontstaan. Ongeveer tien in Ethiopië woonachtige Nederlanders zijn actief in de kweek van met name rozen. Waar wekelijks meerdere vluchten met bloemen richting Nederland gaan, wordt bij privé- of zakenbezoeken van de bloemenhandelaren aan het thuisland regelmatig een aantal pakken frikadellen in de ruimbagage gestoken. De nieuwe lading wordt met familieleden gesoupeerd, belandt in de diepvries of wordt onderdeel van een ruilhandel.
Toon - manager van een rozenfarm - is een grote speler in het frikadellenspeelveld. Twee stuks uit zijn verzameling zou hij ruilen tegen een Unox-rookworst. De frikadellen zijn al gegeven, maar het wachten is nog op de rookworst. Het uitblijven van de tegenprestatie is voor Toon bepaald geen domper: ‘Ik heb nog vijftien frikadellen in de vriezer liggen.’ Een aantal maanden had hij er aanzienlijk meer. Marc, mede-eigenaar van een grote plantage in Nazret, kreeg met Oud-en-Nieuw twee volle dozen cadeau. ‘Omdat zijn gezin naar Nederland was afgereisd voor de feestdagen, hadden we Toon voor ons kerstdiner uitgenodigd. De frikadellen waren zijn wiedergutmachung voor onze - overigens heerlijke - gevulde kalkoen,’ vertelt Marc.
Bij de gift ontstond al snel een luxeprobleem, want wat doe je met 20 frikadellen? Anke, Marcs eega, doet uit de doeken dat er een strategie bij komt kijken in een land waar elektriciteit allesbehalve een stabiele factor is: ‘Vooral omdat we niet wilden dat de frikadellen zouden ontdooien bij stroomuitval hebben we met het gezin direct twee frikadellen de man opgegeten en later nog eens twee.’
Voor degenen die het zonder moeten stellen, komt het Walhalla in zicht als het thuisfront bereikt wordt. Dit is het moment dat de felbegeerde frikadel weer ongelimiteerd gegeten kan worden. Iedereen beaamt dat het moment vaak niet tipt aan de verwachting. Het gekoesterde exemplaar – het eerste sinds maanden of soms jaren - blijft niettemin voor velen bijzonder.
Landgenote Kyra ging zover van haar eerste frikadelervaring een evenement te maken. Voor vertrek uit Addis Abeba had ze de redactie van het programma van Paul de Leeuw ingelicht over haar voornemen het frikadelmoment te delen met de Nederlandse tv-kijkers. De redactieleden waren enthousiast en de bezwaren die ze zelf had - frikadel eten, tv-optreden Ethiopië, honger – gooide ze al snel overboord, onder het mom van de ludieke actie.
Aldus verscheen ze recentelijk op tv. Allereerst werd ‘een marathonrenner’ in een bak ‘woestijnzand’ en met een stevige (ventilator-) wind de studio binnengereden. Kyra begroette hem keurig in het Amhaars – de nationale Ethiopische taal. De begroeting bleef opvallend onbeantwoord. De redactie bleek voor het gemak ‘zomaar een Afrikaan’ gestrikt te hebben. Enfin, het uur F naderde met rasse schreden en werd door een zogenaamd hongerig Ethiopisch jongetje ingeluid. Met voor zijn bolle buikje een bakje frikadellen reikte hij Kyra haar eerste exemplaren aan. Als cadeau kreeg ze 40 diepvriesfrikadellen mee. Met deze buit in haar bagage reisde ze weer terug naar haar huis in Addis Abeba, dat – zoals viel te verwachten - momenteel een gewild bezoekadres is.
