Als we Bamako binnen rijden gaat vanzelf het refrein van Amadou & Mariam door mijn hoofd: Les dimanches a Bamako sont les jour des mariages.
Veel van de hoofdstromen van de muziek in de wereld zijn terug te voeren op de ritmes die de slaven met zich meenamen op hun tocht over de wereld. De Mississippi blues schijnt direct terug te gaan op de zelfde muziekvorm in Mali.
Malinezen zijn uiterst vriendelijk en hebben een grote trots. Hun muziek is iets om trots op te zijn. Zeker een tiental muzikanten geniet grote internationale faam. Overal in Bamako speelt wel ergens de lekker opzwepende Malinese muziek. Er zijn twee bekende festivals; èèn in Segou en èèn in de woestijn boven Timboektoe. Beide trekken duizenden bezoekers en dreigen uit hun voegen te groeien.
Naast het institut de Français in Bamako is een patio. Er is een restaurant, er zijn exposities en er treden geregeld muzikanten op. In Mali, net als andere landen in Afrika, spelen in zo een gelegenheidsorkest al snel enkele grootheden uit de muziek. Ze verdienen er tenminste iets met hun kunst.
Op een vrijdagavond speelt er, naast andere getalenteerde muzikanten, de virtuoos Basekou Kouyate op de Ngoni. De ngoni is een klein traditioneel gitaartje. Tegenwoordig kan deze net als andere traditionele instrumenten elektrisch worden versterkt en beleeft daardoor een recente opleving in populariteit. Met een uitgelezen gezicht haalt Basekou een heel scala aan geluiden uit zijn instrument, soms scheurend als Jimi Hendrix, dan weer subtiel als het ingetogen getokkel op een viool.
Sommige nummers zijn regelrechte ballades uit de blues traditie. De zanger of zangeres vertelt een verhaal, ondersteunt door de muzikanten die maximale vrijheid genieten en soms drie vier versnellingen omhoog klimmen en iedereen en alles tot bewegen brengen, om dan weer in te dikken tot de kalme ondertoon van het nummer en de ruimte te geven aan het zuivere lied van de zanger.
Het is niet moeilijk voor te stellen waarom de muzikanten zo moeten lachen om het geschreeuw van de knater stonede zanger. Ongetwijfeld is zijn lied gelardeerd met teksten als: die witte vrouw met die dikke tieten hier vooraan heeft een kip op haar hoofd. Niemand in de zaal kan hem toch verstaan. De muzikanten schateren het uit. De vrijwel exclusief blanke menigte klapt beleefd mee en maakt nog eens serieus een foto van deze onvergetelijk authentieke avond.
